Mats

De zomer heeft zo lang geduurd maar is ook voorbij gevlogen

Mats is het eerste kindje van Lieselotte en Ben uit Sinaai. Ze keken reikhalzend uit naar zijn geboorte, maar die kwam veel vroeger dan gepland. Al na 25 weken zwangerschap was hij er, onverwacht. De mama van Mats vertelt over de rollercoaster waarin haar kersverse gezin terecht kwam, over de impact van Corona en over heel veel liefde voor de kleine held.
Op dinsdag 17 november 2020 is het Wereldprematurendag. Ook als stad vragen we hier aandacht voor. We willen met deze getuigenis erkenning geven aan de heftige en emotionele periode waar ouders, broers en zussen van een prematuur baby’tje in terecht komen.
Social media sharing

Totaal onverwacht

Lieselotte: “Tijdens de laatste controle bij de gynaecoloog, een week voor Mats geboorte, was er nog niets aan de hand. Een week later voelde ik me niet zo lekker, maar ik had nooit verwacht dat diezelfde dag –23 juni 2020- ons zoontje al zou geboren worden. Het was het begin van een zeer intensieve periode in ons leven.”

Lieselotte en Ben konden Mats na 97 dagen ziekenhuis eindelijk mee naar huis nemen. “Ik kon Mats pas 6 uur na zijn geboorte zien”, vertelt mama Lieselotte. “Omdat de epidurale niet snel genoeg werkte, ben ik onder volledige narcose gebracht. Mijn vriend zag ons kindje wel onmiddellijk na de geboorte en heeft toen een foto van hem genomen voor mij. Mats is meteen naar de dienst intensieve neonatologie gebracht.” ’s Nachts kon Lieselotte kleine Mats eindelijk zien, maar ze wist niet goed hoe ze zich moest voelen. “Je bent plots mama en papa maar het voelt niet zo. En ik moest ook lichamelijk nog herstellen van de keizersnede en een infectie.”

Veel steun in het ziekenhuis

Lieselotte verbleef ook 10 dagen in het ziekenhuis: om zelf te herstellen en om dichter bij Mats te zijn. De ouders van Mats ervoeren veel steun in het ziekenhuis: “We konden een gesprek aanvragen met de lactatiedeskundigen, psychologen of sociale assistenten als we daar nood aan hadden. Er was soms een gesprek met de behandelende arts. Maar het zijn vooral de verpleegkundigen en de vroedvrouwen op dienst neonatologie die ons door deze periode hebben geloodst. Zij zorgden niet enkel voor Mats, maar ook voor ons.”
“Voor het ontslag van Mats uit het ziekenhuis heb ik nog eens 6 nachten in het ziekenhuis verbleven, zo kon ik makkelijker borstvoeding geven.”

Verplicht mondmasker en knuffelen altijd toegestaan

En de Coronacrisis, welke impact had die op jullie contact met de baby? “In het UZ Gent mochten we altijd bij Mats komen, 24 op 24 uur, 7 dagen op 7. We moesten een mondmasker dragen maar mochten hem altijd vastnemen en knuffelen. Er mocht wel maar 1 bezoeker samen met 1 ouder per dag mee naar Mats zodat er nooit meer dan 2 personen aan de couveuse stonden.” 
“Het mondmasker zorgt wel voor een grotere afstand met de omgeving. Je legt minder snel contact met andere ouders. Op een dienst als neonatologie weet je nooit hoe een kindje er aan toe is. Als je dan de gelaatsuitdrukking van een andere ouder niet kan lezen, ben je voorzichtiger om zomaar even een praatje te slaan.”
“Zijn nichtje en neefje keken uit naar zijn komst maar door Corona heeft het lang geduurd voor ze hem konden zien.  In het ziekenhuis werden geen kinderen toegelaten werden, behalve broers en zussen, die mochten onder bepaalde voorwaarden wel op bezoek komen.”

Ook de vroedvrouwen zijn nooit gestopt met werken tijdens de lockdown. Het is vooral het netwerk van het jonge gezin dat beperkt werd. Vroedvrouw Marlene Reyns zegt: “Het is misschien wel fijn in de eerste dagen om niet te veel bezoek te ontvangen maar op lange termijn weegt het door dat je geen beroep kunt doen op je volledige netwerk. Dit heeft zeker een mentale weerslag. Deze doelgroep heeft daarom extra aandacht nodig. Een oprechte vraag ‘Hoe gaat het nu met jullie?’ of het voorstel ‘We zullen eens mee koken voor jullie’ zijn kleine gebaren die zeer waardevol voor een jong gezin zijn.”

Familie en vrienden

Er was (en is) ook de steun van familie en vrienden van Lieselotte en Ben. Zij wensten hen het best toe, maar het was voor hen niet altijd makkelijk om de situatie te vatten.  “Iedereen was zeer begaan met ons, maar het echt begrijpen kunnen mensen dikwijls niet. Mensen zeggen vaak 'het komt wel goed’ of geven voorbeelden van prematuren die het goed hebben gedaan. Natuurlijk ben je dankbaar voor deze woorden, maar ze zijn moeilijk te geloven als je net de harde cijfers hebt gehoord. We wisten niet of het goed ging komen met Mats. Er zijn erg wankele momenten geweest. Gelukkig weet je op dat moment ook wel dat ze ons gewoon het beste willen wensen.”
Vanuit verschillende hoeken kregen mama en papa eten toegestopt en konden ze bij hun leuke netwerk even ontspannen.

Lieselotte besluit: “Het is ons eerste kindje dus we kunnen niet vergelijken met hoe het anders zou gelopen zijn. Bij ons is het nu zo gegaan en we hebben er het beste van proberen maken. Onze Mats is er nog en dat is voor ons het belangrijkste. Als we nu terugdenken aan hetgeen we hebben meegemaakt dan wordt het wel eens stil. We beseffen nu dat het echt wel heftig is geweest en ik denk dat we daardoor ook meer genieten van elkaar.”
“97 dagen tweemaal per dag naar het ziekenhuis rijden, betekent ook veel dagen intens samen zijn als koppel. Soms lijkt het dan alsof er niets anders dan de auto en het UZ Gent bestaat en vervaagt het gevoel voor tijd een beetje. De zomer heeft zo lang geduurd, maar is ook voorbij gevlogen.”

Wereldprematurendag

De stad sluit zich aan bij de wereldwijde campagne "Zero Separation, samen voor betere zorg! Hou prematuur en ziek geboren baby's dicht bij hun ouders". Want ook in deze Coronatijden is het van levensbelang om premature en zieke baby’s en hun ouders niet te scheiden op neonatale zorgafdelingen.

U vindt op de permanente webpagina www.sint-niklaas.be/prematuur een wegwijs in hulp en (info)materialen voor premature kindjes en hun omgeving. We maken als stad telkens de link met het lokale aanbod.

bestuurcultuurdocumentenfietsgeldgezondheidszorglerenmobiliteitnatuuropvangveiligheidwaarschuwingwerkenwerkenopafspraakwonen