Superverspreiders van inclusie

Maak kennis met onze superverspreiders van inclusie! In Sint-Niklaas willen wij iedereen mee. Je leeftijd, inkomen, herkomst, religie, geaardheid, fysieke of psychische mogelijkheden maken daarbij niet uit. Elke dag engageren diverse organisaties en verenigingen zich om inclusief te werken. Verschillende ambassadeurs vertellen waarom ze zich zo thuis voelen in hun organisatie en wat zij doen om iedereen mee te krijgen in hun werking. Hun getuigenissen tonen hoeveel belang Sint-Niklaas hecht aan inclusief werken. We hopen dat ook jij erdoor geïnspireerd raakt.

Klik op het menu aan de linkerzijde om onze ambassadeurs te ontmoeten. Lees hun verhalen, laat je inspireren en verspreid mee de boodschap dat in Sint-Niklaas iedereen erbij hoort. #iedereenmee

“We voelen ons hier veilig.”

Suzanne & Carine voelen zich geborgen bij ontmoetingshuis ZigZag.

Suzanne & Carine in ontmoetingshuis ZigZag

Foto: Femke Vercauteren

Suzanne: “Psychisch kwetsbaar zijn, dat is in de buitenwereld een taboe. Je voelt je daar rap veroordeeld. Maar hier bij ZigZag zijn we allemaal gelijk voor de wet. Iedereen heeft hier wel een rugzakje. Dat maakt het makkelijk om een band op te bouwen, om een praatje te slaan. Maar vergis je niet: er wordt hier niet alleen gepraat. We doen ook veel: er wordt hier gefuifd, er is een cultuurgroep, een creagroep, een haakgroep. En dat mogen wij allemaal zelf mee helpen organiseren.” 

Carine: “Vijftien jaar geleden maakte ik kennis met ZigZag. Zo verlegen dat ik was! Door de jaren heen heb ik hier veel zelfvertrouwen gekweekt. Dat komt omdat je je hier zo gewaardeerd voelt. En omdat je alle vertrouwen krijgt van de begeleiders. ‘Doe maar, probeer maar uit’, dat zeggen ze telkens opnieuw. En loopt het verkeerd? Dan is dat ook geen probleem. Dan zetten ze je weer op weg. Ondertussen voel ik me zo zelfverzekerd dat ik hier haakles en naailes geef.”

Integreren gaat ’t makkelijkst als je je welkom voelt.”

Anastassiya houdt van haar werk als educatief medewerkster bij vzw Internationaal Comité.

Anastassiya voor een banner van het Internationaal Comité

Foto: Femke Vercauteren

“Ik ben aan de slag bij het Internationaal Comité (IC). Het is hier superdiversiteit troef. Wij verenigen en ondersteunen alle organisaties van mensen met een migratieachtergrond. We willen die verenigingen en al hun leden afzonderlijk helpen emanciperen, hun zelfredzaamheid stimuleren, hun laten deelnemen aan de maatschappij. Integreren gaat ’t makkelijkst als iedereen, van welke cultuur ook, zich welkom voelt. Als educatief medewerkster bij het IC sla ik de brug tussen al die culturen. Alle gemeenschappen, hun waarden en hun identiteit worden hier gerespecteerd.”

“Diversiteit gaat voor mij over ‘de mix’: over verschillen tussen culturen, over aantallen en percentages aan culturen. Maar interessanter is hoe je met die diversiteit, die mix omgaat. En hoe je tot een inclusieve samenleving komt, een samenleving waarin iedereen zich thuisvoelt en erbij hoort dus. Hoe moeten we ons daarvoor gedragen, welke spelregels moeten we daarvoor volgen? Aan die volwaardige, respectvolle uitwisseling werk ik samen met alle cultuurgemeenschappen. En het IC teaches what it preaches: hier benutten we elkaars talenten, worden alle ideeën gehoord en wordt niemand op basis van ‘verschil’ buitengesloten."

 “Ik ontdekte dat ik de persoon kan zijn die ik wil zijn.”

Kiren ontdekte zijn ware passie bij musicalgroep Muze-cal.

Kiren met zijn fototoestel

Foto: Femke Vercauteren

“Ik startte als acteur en muzikant bij Muze-cal. Door mijn beperking was dat niet altijd vanzelfsprekend. Maar dankzij de intense begeleiding van Muze-cal raakte ik toch klaargestoomd voor de voorstelling. Je afkomst, je verleden, je beperkingen: dat maakt hier allemaal niet uit. Iedereen krijgt hier de kans om mee te werken aan projecten. Ik voelde mij hier dus al snel thuis. Maar ik ging pas echt deel van de groep uitmaken toen ik hier mijn ware passie ontdekte: de fotografie. Dat kwam eigenlijk toevallig. De begeleiders zagen een paar van de foto’s die ik tijdens de repetities maakte. Of ik dat vaker wilde doen? Natuurlijk wilde ik dat. Op termijn wil ik hun huisfotograaf worden. En o ja: ik ben nu bezig met mijn opleiding fotografie. Dankzij Muze-cal ben ik nu de persoon die ik wilde zijn.”

"VLOS heeft mij geholpen, en nu help ik hen.”

Conciërge Ali voelt zich gastvrij onthaald door VLOS vzw (VluchtelingOndersteuningSint-Niklaas).

Ali in de kruidenier van VLOS vzw

Foto: Femke Vercauteren

Ik was 9 jaar toen ik uit Afghanistan vluchtte. Na veel omzwervingen kwam ik, meer dan 10 jaar later al, in Sint-Niklaas terecht. Ik leerde Nederlands, volgde een opleiding dakwerker en ging in 2013 aan de slag als vrijwilliger bij de VLOS-kruidenier. Mensen met een precair verblijf kunnen daar terecht om eten met een aantal punten te kiezen, maar ook kuisproducten en verzorgingsproducten zoals waspoeder en luiers. Hun afkomst of religie maakt niet uit. VLOS komt op voor alle mensen. Ondertussen ben ik conciërge bij VLOS en heb ik vast werk. Ik heb een dak boven mijn hoofd, ik ben gezond, ik heb geld om eten en kleren te kopen. Nu ik mijn leven op orde heb, met de hulp van anderen, probeer ik op mijn beurt anderen te helpen. Ik spreek naast Nederlands, ook Dari, Farsi, Frans en Engels: ik tolk dus vaak. Bij VLOS laat ik geen kans onbenut om mijn kwaliteiten te tonen. En dat doen álle vrijwilligers hier. Samen bouwen wij aan een warmere samenleving.”

“In Den Eglantier leerde ik mezelf én mijn kunst ontdekken.” 

Laura's wereld ging open dankzij haar vrijwilligerswerk bij Den Eglantier.

 

Laura in de tuin van Den Eglantier

Foto: Femke Vercauteren

“Mensen helpen is mijn passie, hoe maakt me niet uit. Daarom heb ik me ingeschreven als vrijwilliger bij Refu Interim, een ‘interimkantoor’ voor mensen die nieuw zijn in België. Zij zoeken dan een toffe vrijwilligersorganisatie voor je uit. Mij introduceerden ze bij Den Eglantier. Ik voelde me er meteen op mijn gemak. Den Eglantier voelt als een veilige plek waar ik ongestoord kan opgroeien. En mezelf kan ontdekken: wie ik ben, en wat mijn kunst betekent. Ik heb hier geweldige festivals leren kennen, Villa Pace onder meer, en geweldige mensen. Met hen kon ik meteen mijn Nederlands oefenen.” 

“Iedereen kan en mag hier sporten volgens eigen niveau en ambitie.” 

Nand sport graag onder de Reinaertvlag.

Nand van V.O.S. Reinaert op de sportterreinen

Foto: Femke Vercauteren

“V.O.S Reinaert is een inclusieve club met aandacht voor elk individu en zijn uniciteit! Je huidskleur, geaardheid, religieuze voorkeur en ga zo maar door: dat is hier dus allemaal van geen tel. Fairplay, hulpvaardigheid en gelijkwaardigheid zitten in het DNA van iedereen die speelt onder de Reinaertvlag. Je mag en kan hier sporten volgens je eigen niveau en ambitie. Het voelt hier als een grote, gezellige sportfamilie.” 

“Hier wordt het beste in mij naar boven gehaald.” 

Danielle vindt het fijn dat er geen vooroordelen bestaan in het Vrouwencentrum.

Daniëlle van Vrouwencentrum vzw in een zeteltje

Foto: Femke Vercauteren

“Het Vrouwencentrum is voor mij thuiskomen in Sint-Niklaas en bij uitbreiding in Vlaanderen. Ik heb hier al veel vrienden gemaakt. Wat wil een mens nog meer? Vooroordelen bestaan hier niet, iedereen is hier altijd welkom. Anderen ontmoeten, jezelf ontplooien: dat kan hier in een ongedwongen sfeer. In het Vrouwencentrum leer je dingen bij zonder het gevoel te hebben dat je ‘naar school gaat’. Hier wordt spontaan het beste in mezelf naar boven gehaald, en dat voelt oneindig goed.” 

“Er gaat niets boven een babbeltje in mijn moestuin.” 

Bewoner-moestuinier Dirk voelt zich als een vis in het water in De Klokke, een organisatie voor mensen met een mentale beperking.

Dirk in zijn moestuintje in de Lindenstraat, met in de achtergrond heel wat andere moestuiniers

Foto: Femke Vercauteren

“Ik woon al heel lang in de Klokke. Al meer dan 20 jaar. Ik voel mij hier als een vis in het water. Dinsdag is mijn favoriete dag van de week. Dan mag ik een hele dag naar de volkstuintjes in de Lindenstraat. Zelf groenten kweken, dat is mijn grote hobby. Ik kan er zo van genieten als de buren van mijn oogst proeven. Maar een babbeltje slaan met de andere moestuiniers is natuurlijk ook leuk. En véél babbeltjes slaan is nog toffer.” 

“Ik krijg veel complimenten over mijn Nederlands.” 

Valeriya breidde haar vriendengroep én haar kennis van het Nederlands uit dankzij ontmoetingsgroep Babbelonië van Avansa Waas en Dender.

Valeriya voor een raamtekening aan de bibliotheek

Foto: Femke Vercauteren

“Babbelonië is een groep waarin Nederlandstaligen en anderstaligen elkaar ontmoeten. En praten, veel praten met elkaar! Al vanaf de allereerste keer voel ik mij hier welkom. Ik werd meteen geholpen. Al mijn vragen over de Nederlandse taal en over de Belgische gewoontes werden onmiddellijk beantwoord. En ik voel mij hier niet de vreemde eend in de bijt. Dat ik een andere moedertaal heb, is niet uitzonderlijk in Babbelonië. Ik voel me dus gewoon één van de groep. Dat doet deugd. Dankzij Babbelonië krijg ik veel complimenten over mijn Nederlands. En nog leuker? Ik vond hier een Belgische vriendin!”

“Dankzij Bonangana is mijn wereld groter geworden.”

Baljinder voelt zich heel welkom in Wereldhuis Bonangana.

Baljinder aan het raam van Wereldhuis Bonangana

Foto: Femke Vercauteren

“Bonangana betekent ‘maak het samen mee, beleef het samen’. En dat is precies wat ik hier doe in Wereldhuis Bonangana: samen komen met anderen, welke kleur of afkomst ze ook hebben, om bij te leren of dingen te beleven. De vrijwilligers van Bonangana begeleiden kinderen bij hun huiswerk, geven Nederlandse lessen aan volwassenen, zorgen voor een taalbuddy als je dat wil en organiseren activiteiten. Wandeltochten, fietstochten, een wereldquiz … Als we elkaar maar beter leren kennen en waarderen, over alle culturen heen. Zelf volg ik hier Nederlandse les in een klas waar de hele wereld samenkomt. Ik voel me hier op mijn gemak, ook als ik een fout maak. Want fouten maken mag, moet zelfs. Ik leer hier zoveel bij: van de leerkracht, maar ook van de anderen in mijn klas. En niet alleen Nederlands! Ik kreeg ook hulp om een opleiding en werk te zoeken, om een fiets te kopen, om mijn rij-examen te halen. Toen ze mij hier vroegen of ik in het bestuur wilde komen, heb ik dan ook niet getwijfeld.” 

“Ik voel me verbonden met andere moeders.” 

De steun van het Huis van het Kind stelt alleenstaande mama Maïté gerust.

Maité in de Speel-o-theek met een diabolo in haar handen

Foto: Femke Vercauteren

“Ik ben een alleenstaande moeder. Dat is niet evident, maar met de hulp en steun van het Huis van het Kind lukt het me toch. Dankzij de Spelotheek en Ruilhuis BiZaBijs is het financieel haalbaar om mijn zoontje van basisspulletjes of leuk speelgoed te voorzien. En via WhatsApp sta ik snel in contact met het Huis van Kind. Een vraag over de opvoeding van mijn zoon? Er is altijd wel iemand die een antwoord weet. Me verbonden voelen met andere moeders is fijn. Elke moeder heeft een eigen achtergrond en manier van opvoeden. Hun ervaringen zijn van grote betekenis voor mijn eigen situatie. Samen zoeken we uit hoe we elk, op onze manier, een goeie moeder kunnen zijn. Dat samen te kunnen doen, vind ik geruststellend.” 

“Ik hoor er echt bij op school.” 

Leerling Fatima voelt zich op haar gemak in Freinetschool De Ark.

De klas van Fatima in Freinetschool De Ark

Foto: Femke Vercauteren

“Ik zit in de klas bij juf Joanna. Ik ga graag naar school. Wij doen hier vaak projectjes, we gaan op onderzoek in de buurt of gaan wandelen in het park. Dat vind ik heel fijn. Elke week hebben wij ‘klasraad’. Dan mogen we zeggen welke dingen we nog willen doen met de klas. We praten daar ook over onze gevoelens en problemen. Als er iemand gepest wordt bijvoorbeeld. Soms voel ik mij wel eens buitengesloten door een paar kinderen. Ik vertel dan op de klasraad dat ik dat niet leuk vind. Maar ik geef ook een pluim aan de kinderen die wel met mij spelen. Als we het uitgepraat hebben, hoor ik er weer helemaal bij!” 

“Ik luister graag naar anderen.” 

Robert kan zichzelf zijn in inloopcentrum Den Durpel.

Robert aan de ingang van Inloopcentrum Den Durpel

Foto: Femke Vercauteren

“In Den Durpel kan ik altijd terecht met mijn vragen. Als ik hulp nodig heb, staat er altijd een beroepskracht voor me klaar. Maar ook voor een kop koffie of een kom soep kan ik hier komen aankloppen. Of voor een leuke babbel. Er komen regelmatig andere bezoekers die ik niet ken, maar dat vind ik geen probleem. Ik ben iemand die graag luistert naar de anderen. Alle mensen krijgen hier een warm onthaal door de vrijwilligers en de beroepskrachten. Ongeacht inkomen, geloofsovertuiging, uiterlijk, beperking ... Voorwaarden zijn er niet. Iedereen mag hier binnenwandelen!” 

“Begeleid werken is heel normaal en erg bijzonder tegelijk.” 

Kinderdagverblijf Kids Loft is blij met de hulp van Kevin en Charlotte. 

Kevin en Charlotte tussen de kindjes in Kids Loft

Foto: Femke Vercauteren

“Kevin en Charlotte zijn mensen met een beperking die ons Kids Loft-team ondersteunen. Ze draaien volop mee in de logistieke werking, maar ook in de zorg voor onze peuters en kleuters. Ze zijn een echte meerwaarde voor ons team. En omgekeerd heeft meedraaien in een ‘gewone’ omgeving ook een grote impact op hun eigenwaarde. Ze halen voldoening uit hun werk, krijgen veel respect van de collega’s en hun talenten komen hier mooi uit de verf. Dat is wat begeleid werken voor mensen met een beperking kan doen!” 

“Je hoeft geen ster te zijn op deze school, schitteren doe je hier sowieso.” 

Rune en zijn mama zijn blij met Sint-Catharinschool De Zwaan.

Lachende Rune op school

Foto: Femke Vercauteren

“In De Zwaan krijgt Rune alle kansen om op zijn tempo te groeien. Zijn juffen geloven in hem en dat voelt hij. Geen wonder dat hij met zoveel plezier naar deze school gaat. Als ouder vind ik het fijn dat álle kinderen hier welkom zijn. En dat er op maat van elk kind wordt gewerkt. Dat is natuurlijk niet altijd even makkelijk, maar deze school maakt haar belofte wel waar. Is er een probleem? Dan zitten ze gauw met de ouders en andere betrokkenen samen. En hoe moeilijk het gesprek ook: er komt aan het einde altijd een oplossing uit de bus. Dat doet mij enorm veel deugd!” 

“Ik word er gelukkig van dat ik mijn talent mag inzetten voor de kleuterjuffen hier.”  

Dankzij haar eigen beperking voelt Soraya feilloos aan welke kinderen extra zorg kunnen gebruiken aan Vrije Basisschool Onze-Lieve-Vrouw-Presentatie Watermolendreef.

Soraya tussen de kindjes op school

Foto: Femke Vercauteren

“De Onze-Lieve-Vrouw-Presentatie Watermolendreef is een school waar iedereen welkom is. Ook mensen zoals ik, die wat meer aandacht nodig hebben. Ik ging hier na mijn opleiding ‘Co-begeleider in de kleuterklas’ aan de slag. Die opleiding volgde ik via CLW Connect. Dat was een logische keuze: al van jongs af aan hielp ik graag mee in de zorgklasjes van de school waar ik zelf leerling was. Het is zo fijn dat kinderen die wat meer zorg vragen, hier echt mogen zijn en begeleiding op maat krijgen. Doordat ik zelf een beperking heb, heb ik als vanzelf extra oog voor kindjes die hulp nodig hebben en daar speel ik dan spontaan op in. Zonder dat de kleuterjuffen erom moeten vragen! Dat wordt heel erg gewaardeerd door hen. Maar ook andere collega’s tonen veel waardering. Op eetfestijnen en schoolfeesten ‘bestoefen’ ze aldoor mijn harde werk. Ja, ik krijg hier echt de kans om mijn talent op alle gebied te gebruiken. En dat maakt mij heel gelukkig.” 

“In de bib herleef ik.” 

Taalliefhebber Monda voelt zich thuis in de bib van Sint-Niklaas.

Monda zet een boek van Mario Vargas Llosa terug op het rek in de grote ruimte van de bibliotheek in het Heymanplein

Foto: Femke Vercauteren

“Eindeloos in boeken snuisteren, me door taal en kunst omringd weten: daarvoor ga ik graag naar de bib. Ik leef hier helemaal op. Toen ik in Sint-Niklaas kwam wonen, voelde ik mij hier meteen thuis: in de stad in het algemeen, maar in de bib in het bijzonder. Het is een open huis waar iedereen vrij kan binnenwandelen, niemand wordt uitgesloten. In de bib spelen je afkomst of moedertaal namelijk geen rol. Meer nog: ik mocht hier ooit een lezing voor jonge kinderen geven in mijn eigen taal. Ik kon hun zo laten zien en horen wie ik ben. Ik kon hen meenemen in mijn wereld, laten kennismaken met mijn taal. Zelden heb ik me zó gewaardeerd gevoeld.” 

“Vergeet dementie, onthou mens.” 

Franki en Lieve amuseren zich bij vzw Companjong.

Frank zit in de zetel, Lieve legt hand op zijn schouder

Foto: Femke Vercauteren

“Dat je aan dementie lijdt, ook als je nog jong bent, wil niet zeggen dat je niets meer kunt. In Companjong aanvaarden en behandelen ze ons als gezonde mensen. ‘Vergeet dementie, onthou mens’: dat is de leuze hier! We doen hier leuke activiteiten die we wél nog kunnen: samen wandelen, petanquen, knutselen of zingen, op driedaagse gaan … Het doet ongelooflijk deugd om zo succeservaringen te kunnen opdoen. De sfeer is hier heel ongedwongen, we maken veel plezier. Ziek of gezond, dat is van geen tel bij Companjong. Iedereen is hier gelijk.” 

“Kunst spreekt alle talen.” 

Rahmanzadeh, Nikolaj en Benita spelen samen de pannen van het dak in de pianoklas van Vinciane Meert aan d’Academie. 

Een jongen zit aan de piano, twee meisjes staan naast hem in de muziekklas

Foto: Femke Vercauteren

“d’Academie Podium van Sint-Niklaas is een plek waar iedereen vanzelfsprekend zichzelf kan zijn. Het is heel simpel: kunst spreekt alle talen. Aan d’Academie worden we gewaardeerd in onze eigenheid: elk vogeltje mag hier zingen zoals het gebekt is. En iedereen is lief hier. Daarom voelen we ons hier zo op ons gemak. Dat geeft ons rust. Dankzij die sfeer is het niet alleen makkelijk om iets bij te leren, maar ook om vriendschappen voor het leven te smeden.” 

bestuurcultuurdocumentenfietsgeldgezondheidszorglerenmobiliteitnatuuropvangveiligheidwaarschuwingwerkenwerkenopafspraakwonen